من از یک شکست عاشقانه می آیم
بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند.
شکست نه برای پنهان کردن است و نه بهانۀ پنهان شدن.
می گویند از صبح بنویس و از آفتاب
من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران پنجرۀ چشمانم را شسته است.
همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های خوشحال
اما من گمان می کنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم.
بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز
که حضورش تنها معجزۀ لحظه های تنهایی من است
قیمت وفا شاید گران تر از آن بود که بهانه ی دوست داشتنی زندگیم از عهدۀ داشتنش برآید. سقف اعتماد
تعمیری ست و مدام چکه می کند
آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشد خالی ست
نمی توانم باورش کنم
نه رفتنش را و نه ماندنش را.
مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه ی تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند.
این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است
اگر ترانه ها ثمرۀ تخیل بود به جنون نمی رسید
اعتراضی نیست کسی که به او نمی رسد به جنون رسیده از او راضی ست.
خلاصه غم سنگینی ست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد .
اما همیشه حق با برنده ها نیست
می شود در عین بازنده بودن سربلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد.
قرار بود حقیقت را بگویم
سخت است
بی علاج است
دانستنش آدم را کم کم می کشد
گریه ی شبانه می آورد
اما همین است
خبر کاملاً ناگوار و واقعی ست
اون یکی رو جز من داشت
سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکسترهای آرزوی برباد رفته ام آبرومندانه باشد
گریه می کنم با شکوه، مثل اقیانوس ، بلند مثل اورست
او نمی شنود ونمی داند که ماه
خوشبختی مشترک همه ی بی ستاره هاست.
یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته ی من است :
چی کار کرد این دل سادم که از چشم تو افتادم؟
|
+| نوشته شده توسط نگار در جمعه 5 بهمن1386 و ساعت 8:12 بعد از ظهر |
